Biliyorum biliyorum… hiç bu kadar açmazdım arayı. Ama yazma hevesim gittiğinden değil, İlham’ın biraz işi varmış, yurtdışına kadar gitti… :)

Bu süreç içinde ne yaptığımı anlatacak değilim. Ama rüyamda annem blogumu okuyordu ve benim aşık olduğumu anlayıp bana sorular soruyordu. Gergin bir ortam oluyor, pek tavsiye etmem…

İnternette ben eskiden gece 4 lere kadar kalır sürekli bir yerlere girerdim. msn de konuşmak bir yana, birşeyler yapardım eskiden ama ne yapardım hatırlamıyorum. Şimdi bikaç siteye girip bırakıyorum. Zaman harcamak ne kadar kolaymış…

Az önce irmik‘le kahvaltıdan sonra fıkraları anlattık nerden geldiyse… Komik sayılabilecek bir fıkraydı, o değil de.. biz küçükken ne saçma şeylere gülüyormuşuz arkadaşım…

Temel fıkrası var bitane, ona nası gülüyomuşuz ya bak bilmeyenler yada hatırlamayanlar için söylücem şimdi.

Hatırlayamadım tamamını, ama bi tane çocuk bi osurdum karşıki bina yıkıldı gibi, saçmalık ötesi birşeyler söylüyodu ve biz buna fena halde gülüyoduk. hehe değil huuhahahahaaoohohohooo ihehehe şeklinde.

Manyakmıyız ya biz? Bunun neresi komik?!

Neymiş binada tam o sırada bomba varmış, çocuğun osurmasıyla bombanın patlaması aynı anda olmuş. Hey allam…

Bi kere bombaya gülebilecek bir nesil değiliz artık, bu bir gerçek. Osuruğa da ancak Recep Ivedik’te “yuhh” dediğimi hatırlıyorum :D onun dışında pek komik gelmiyor osuruk esprileri. Ama bak bak dün Kurtlarla Dans Eden filmini izliodum orda pis bi adam vardı aptal yere kilimi sererken eğilince osuruyodu. Ona yine de gülmüştüm. Ama buna gülmeme içimdeki yaşama sevinci, yani Cemal neden olmuş olabilir. :)

Neyse içinizde bunlara hala gülenler varsa lüffen buna bi son verssin ve uykusuz okusun penguen okusun. tamam mı… düzeltin, toparlayın kendinizii..

Hadi bana güle güle…

Not : Yokluğumda merak edip gelen, beni google üzerinden arayıp bulan ve takipçiliklerinde sadakatini belli eden arkadaşlarıma çok teşekkür ederim. Ben zira kimseyle ilgilenemedim bu süre içinde. Kendim de yazmadım hatta. O yüzden, sahalara u dönüşü yapiciiim.. Görüşürük..