Otübüs Macerası :D

Ani bir kararla İstanbul’a gitmeye kalkışmıştım geçen sene… Belki orada yaşayacaktım belli değildi hani, gözüm karaydı o zaman yarın gel deseler giderdim. Ki gittim de…

Hasan abimle gezmiştik saolsun. Taksim’de ara sokakta güzel bir kafeye girmiştik, manzarası çok güzeldi.. O gün orada yaşamak istediğimi anlamıştım. Şimdi ise beni mutlu eden etkenlerin sadece şehir olmayacağını söyleyebilirim =) Gerçi denizden uzak bir  yerde yaşayabilir miyim bilmiyorum… Çok zor olurdu benim için herhalde.. neyse şimdi bunları düşünmenin sırası değil.

Esra‘nın bloguna bakıyordum bugün, bir yolculuk macerasından bahsetmiş. Benim de geçirdiğim işkenceli bir yol macerası aklıma geldi.

Ben Aydınlıyım ve benim gittiğim en uzak yer İzmir, ne bileyim Didim falandı. 45dk bilemedin 1 saat sürüyodu. Küçükken bir arsa meselesinden Ankara’ya trenle gitmek gafletinde bulunduk ailecek. 3 gün sallandım durdum masada. Sersem oldum resmen yol öyle bir dokundu ki, 3 gün bişey yemedim zayıfladım resmen ya.. Trenle 16 saat gidilir mi delimisiniz siz ck ckck.. bide böyle ballandırarak anlatmazlar mı ay çok eğlenceli oluyo diye… bünye bu, bünye bu da bi insan bedeni yani küçük kız çocuğu.. hayret bişey ya…

Sonra Turanyum’la bir istanbul macerası yaşadık. Kısaydı ama çok güzeldi, tek yastığımız vardı ve boyun fıtığı olduk geldik ama neyse mühim olan kardeşlik. Aldığı jelibonların hatrına onu affediyorum

Otobüsteki yolculuk süresi boyunca, bir otobüs tasarladım kafamda… öyle konforluydu ki size anlatamam. Amfi tarzında böyle. en öndeki en üst düzeyde sonra aşşa doğru gidiyo.. böylece insanlar uzanabiliyo, koltuklar yatak haline gelebiliyor. Ayaklar sürekli aşağıda yorulmuyor. Sonracğıma herkese yastık var.. Bu da adalet problemini ortadan kaldırıyor. Ya bi de niye o kadar küçük yastk yapıyosunuz anlamıyorum ki ben… yastık dediğin ne kadar zaten azcık da büyütsen insan gibi uyusak ne var? Birimiz ancak Ödemiş’e gitmiş, birimiz ancak Aydın’lı 1 saat yol gitmiş, alışkın değiliz.. hayret bişey..